Նկարագրություն

1886 թվականին գրված այս յուրահատուկ ստեղծագործությունը մատնանշում է այն պարզ փաստը, որ մարդն իր էությամբ, հասարակությունն իր բարքերով անփոփոխ են նույնիսկ դարեր անց։ Փոխվում են միջավայրը, հանդերձանքը, վեհության մասին խոսելու բառապաշարը, բայց ոչ մարդը։ Ֆաբիո Ռոմանին, որին ժանտախտի համաճարակի ժամանակ սխալմամբ ողջ-ողջ էին թաղել, հաջորդ օրն իսկ «վերակենդանանում է»՝ սեփական...

1886 թվականին գրված այս յուրահատուկ ստեղծագործությունը մատնանշում է այն պարզ փաստը, որ մարդն իր էությամբ, հասարակությունն իր բարքերով անփոփոխ են նույնիսկ դարեր անց։ Փոխվում են միջավայրը, հանդերձանքը, վեհության մասին խոսելու բառապաշարը, բայց ոչ մարդը։ Ֆաբիո Ռոմանին, որին ժանտախտի համաճարակի ժամանակ սխալմամբ ողջ-ողջ էին թաղել, հաջորդ օրն իսկ «վերակենդանանում է»՝ սեփական ընտանեկան դամբարանում անասելի տառապանքներ ու սարսափ ապրելով, և ի վերջո արևի լույսի տակ հայտնվելով՝ պարզում է, որ նրանք, ում ամենից շատ էր սիրում և վստահում, այնպիսին չէին, ինչպիսին թվում էին։ Այսպես ծնվում է վրեժի անթերի մի ծրագիր, և սյուժեն, գրքի ամբողջ ընթացքում պահպանելով լարվածության մթնոլորտը, սահուն կերպով հասնում է իր հանգուցալուծմանը։ Իսկ գրքի եզրափակիչ հատվածում գուցե զարմանալի կամ շատերի համար սպասելի լինեն հերոսի վերջին մտքերը վերագտած կամ ընդմիշտ կորցրած հոգեկան խաղաղության՝ վրեժի գնի մասին։